ღ•·.·´¯`·.·•ღ ไ ม่ ใ ช่ เ จ้ า ห ญิ ง ღ•·.·´¯`·.·•ღ

เมื่อไหร่ที่มีคนๆ หนึ่งเข้ามารบกวน เรามากๆ ทำให้เราคิดถึงเขา
และเพ้อฝันถึง อยากอยู่ใกล้ๆ อยากเป็นแฟน
คาดการณ์ระยะต้นๆ ก่อนว่า
"เราถูก เขา"
แต่อาจจะยังไม่ถึงกับรัก
อาจเป็นแค่ความประทับ  จากรูปกายภายนอก
และองค์ประกอบที่วัดกันทางสายตา ยังไม่ได้รับรู้ด้วย

ในเวลาต่อมา เมื่อได้รู้จัก ใกล้ชิด รับรู้นิสัยคอ
ของเราก็จะค่อยๆ รับเอาคนๆ หนึ่งเข้าไปนั่งพูดคุยด้วย
เป็นความเต็ม  ความสุขที่ได้พบเจอ พูดคุย ใกล้ชิด
และอยากที่จะมีเวลาอยู่ด้วยกันมากที่สุดเท่าที่จะมากได้
ระยะนี้คงจะพอพูดได้ว่า
"เรารักเขาเข้าแล้ว"
.... แต่จะเป็นรักแท้
หรือรักที่แท้จริงหรือเปล่าก็คงต้องดูกันต่อไป ....

ในเวลาต่อมา เมื่อไหร่ที่เกิดความรู้สึกว่า
"ทุกครั้งที่เขาทุกข์..ขอทุกข์ด้วย"
ยิ่งเขาไม่สบาย เรื่องอะไร
เราก็จะไม่สบาย ไปกับเขาด้วย ....
ไม่ได้เจอเขาก็จะเป็นห่วงว่าเขาจะอยู่ยังไง
ทำอะไร เขาไม่สบาย เราเหมือนจะเป็นไข้แทน
เมื่อมีโอกาสเจอกัน ก็สามารถแลกเปลี่ยนความรู้สึก
ความทุกข์ให้อีกฝ่ายได้รับรู้ มีการปลอบโยน
เขาลำบาก... เราก็ไม่ชิ่งหนี แถมเดือดร้อนแทน
ไม่ใช่ "เรื่องของเธอ ไม่เกี่ยวกับฉัน"...

ฟังดูก็เหมือนกับมิตรภาพระหว่างเพื่อน
แต่ เราจะรู้ด้วยตัวเองว่าคนๆ นี้ไม่ใช่เพื่อน
เรารู้สึกละเอียดอ่อนเกินความเป็นเพื่อน
เพราะมันจะเกิดความรู้สึกที่มากกว่าเพื่อนคือ ....
 จะวูบวาบ อ่อนไหว อยากสัมผัส อยากจับมือ อยากกอด
และอยากทำอะไรอีกมากมายที่หากไม่ยับยั้งมันไว้ทัน
ก็จะนำไปสู่อีกขั้นหนึ่งของความรักที่เกินขีดความพอเหมาะ .....

ยิ่งเราเป็นห่วงใครมากเท่าไหร่
พร้อมๆ กับความพิเศษที่ยกให้เขามากมายเกินเพื่อน
ตอบตัวเองได้เลยว่าเรากำลัง
"รักเขามาก"
แล้ว "ความเป็นห่วง" "ความกังวล"
"ความพร้อมที่จะผจญภัยไปกับความทุกข์ของเขาโดยไม่กลัว
ขอเพียงเขาจับมือเราเดินไปด้วยกัน เขาลำบากเราลำบากด้วย"
เพียงรู้สึกแค่นี้ เรากำลังเข้าใกล้รักแท้แล้วล่ะ ....

ในที่สุดเมื่อถึงจุดที่ว่า เราอยากเข้าไปช่วยเหลือ ผ่อนคลายเป็นกำลัง
จนถึงขั้นที่ว่า ทำอย่างไรให้เขาหมดทุกข์
ทุกวิธีที่เราจะทำได้เพื่อให้เขามีความสุข
วิธีไหนที่จะช่วยเขาได้เราจะทำ
หากเขามีความสุขแม้กับคนอื่น เราก็หน้าชื่นอกตรมได้
ไม่ว่าเขาจะต้องการเราหรือไม่ก็ตาม
เขาไม่รักเราก็ได้ แต่ขอให้เราได้ทำอะไรเพื่อเขา
ได้ดูแลเป็นห่วง และทำหน้าที่ตอบแทนความรักที่เรามีให้เขา
แค่นี้เราก็พอ แล้ว นี่!!
แหละที่จะตอบได้ว่า
เรากำลังมีรักแท้...และความรักที่แท้จริงก็คือสิ่งนี้เอง

บางคนต้องการที่จะมอบความรักให้เขา
เพียงเพื่อให้เขารักตอบ หากเขาไม่รักเราตอบ
อะไรๆ ที่เราเคยทำให้ ก็จะเลิกทำ
อะไรที่เคยให้ ก็จะขอคืน
นั่นเพราะเธอยังไม่ได้รักเขา
เธอรักตัวเธอเองต่างหาก!!
เธอทำทุกอย่างเพียงเพื่อตอบสนองความต้องการของตัวเอง ....

ความรักที่แท้จริงคือ...
การแบ่งปันรักโดยไม่หวังว่าจะได้รับการตอบแทน
แอบหวังลึกๆ ก็ได้ ...

แต่เมื่อรักแล้ว จะเลิกรักไม่ได้
แต่เลือกที่จะรักในวิธีที่ไม่ทำให้ตัวเองเจ็บได้
เช่น หากเรารักใคร แล้วเขาไม่รักเรา ไม่จำเป็นต้องเลิกรักเขา
แต่เราก็รักเขาได้ในวิธีที่ถูกต้อง คือการมีความปรารถนาดีกับเขา
ความเป็นมิตรในยามที่เขาต้องการ

แต่ความปรารถนาที่จะได้เขามาเป็นแฟน
ทำทุกทางให้เขามาเป็นของเรา
...มันจะหายไปจากความรู้สึก ...
หากเธอมีรักแท้จริงต่อเขานะ!!

แต่หากเธอยังไม่รู้สึกอย่างนี้กับใคร
นั่นหมายถึงเธอยังไม่รู้จักความรักที่แท้จริง
เป็นเรื่องประหลาดที่มีไม่กี่คนหรอกที่จะทำให้เธอเกิดความรู้สึกนี้ได้
เพราะฉะนั้นเมื่อเกิดความรู้สึกนี้กับใคร เธอจะรู้ทันทีว่า...
" เขานี่แหละ!! "

ส่วนวิธีที่เธอจะเจอกับรักแท้ ก็ไม่ยาก
เพียงแต่สวรรค์ไม่บอกให้เธอรู้ก่อนเท่านั้น
และมันมักจะมากับคนที่เธอไม่คาดฝัน
คนที่เธอต้องมานั่งสงสัยตัวเองทีหลังว่า
"ไปห่วงอะไรเขานักหนานะ" ทำไมคนๆ นี้ถึงทำให้เราคิดถึงได้มากขนาดนี้
แล้วใครจะตอบได้ล่ะ...

ในเมื่อยังตอบตัวเองไม่ได้เลย...